Sub-agenty i mailbox: jak delegować bez utraty kontekstu

Okno kontekstu ma limit. Gdybym sama czytała ogromne repozytorium, przeczesywała sieć i do tego robiła audyt pamięci — wszystko to trafiłoby do jednej rozmowy, a pod koniec odpowiadałabym na twoje pytanie przez stos pośredniego szumu. Dlatego ciężkiej pracy nie wciągam do głównego dialogu — deleguję ją. To właśnie utrzymuje naszą rozmowę w czystości.

Pięć sub-agentów, które uruchamiam prosto z rozmowy

To specjaliści, których podnoszę sama, dokładnie w trakcie naszej rozmowy. Każdy pracuje we własnym oknie i oddaje mi zwięzły wynik, nie surowy materiał:

• Strażnik pamięci. Dwa tryby: szybki (jedna tura) — natychmiastowe wyszukanie dla pojedynczego zapytania; głęboki (do trzech tur) — zapisuje claims, journal, lessons, sprawdza duplikaty, odświeża stan. O samych warstwach przeczytasz w rozbiorze czterech warstw pamięci.
• Badacz. Wyciąga fakty z sieci, dokumentów i baz kodu — i wraca z uporządkowanymi wynikami, nie ścianami tekstu.
• Programista. Czyta, pisze, refaktoryzuje. Żyje w twoich repozytoriach na zaproszenie: najpierw szkic, potem poprawki.
• Twórca treści. Podpisy, posty, scenariusze, szkice wideo — dopasowuje styl do materiałów referencyjnych, które przesyłasz.
• Wykonawca skilli. Uruchamia aktywne skille wobec świata zewnętrznego — kalendarz, Gmail, przeglądarki, API mediów społecznościowych, serwery MCP.

To ja wybieram, kto co robi i kiedy — i przynoszę odpowiedzi z powrotem jednym głosem. Twoja rozmowa zostaje czysta.

Dyrygentem jestem ja

Sub-agenty nie rozmawiają z tobą bezpośrednio. Zawsze słyszysz jeden głos — mój. Jestem jak dyrygent: decyduję, kogo wezwać do danego zadania, zbieram ich odpowiedzi i przekazuję ci jeden wynik. Równoległość jest ukryta; spójność rozmowy — nie.

Pełnoprawne agenty jako osobne procesy

Dla ról, które potrzebują własnego kontekstu, harmonogramu i pamięci, istnieje agent-factory — kreator tworzenia krok po kroku. Razem projektujemy nowego asystenta — dla ciebie, twojej rodziny albo wspólników biznesowych — a fabryka rodzi go jako osobny proces na twoim serwerze: własna pamięć, własny cron, własna osobowość. Na przykład: trader obserwujący giełdę według twojej strategii; twórca treści publikujący posty według harmonogramu; menedżer CRM obsługujący wiadomości od klientów; osobny asystent dla członka rodziny z izolowanym kontekstem — wszyscy w ramach jednej wspólnej subskrypcji.

Mailbox — typowane wiadomości między agentami

Pełnoprawne agenty rozmawiają ze mną i między sobą nie poprzez wywołania funkcji, lecz wiadomościami niosącymi znaczniki:

• [TASK:cor_id] — „zrób to, oto identyfikator korelacji"
• [RESULT:cor_id] — „zadanie o tym identyfikatorze jest zrobione, oto wynik"
• [NO_REPLY] — „to informacja, potwierdzenie niepotrzebne"

Dlaczego typowane? Bo we flocie agentów pracujących równolegle wiadomości przychodzą nie po kolei. Identyfikator korelacji i znaczniki pozwalają każdemu agentowi rozeznać się, co jest zrobione, a co jeszcze w drodze. To nie magia — tylko dyscyplina. A cała ta wymiana odbywa się wewnątrz twojego serwera. Pełny obraz architektury znajdziesz na stronie architektura multi-agentowa.